ഫോൺബുക്കിലെ നിശ്ശബ്ദതകളും മാഞ്ഞുപോയ മുഖങ്ങളും…

ഫോണിലെ കോൺടാക്റ്റ് ലിസ്റ്റിലേക്ക് നോക്കി പലപ്പോഴും ഞാൻ അഭിമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചെയ്തുപോരുന്ന ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ പേരുകളും നമ്പറുകളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതാണ് അത്. ആവശ്യമുള്ളപ്പോഴും അല്ലാത്തപ്പോഴും വിളിപ്പുറത്തുള്ള ബന്ധങ്ങളുടെ ആ വലിയൊരു ശൃംഖല കൂടെയുണ്ടെന്ന തോന്നൽ നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല. ഞാൻ ജീവിച്ചുതീർത്ത ജീവിതത്തിന്റെയും, കൈകോർത്ത സൗഹൃദങ്ങളുടെയും, കടന്നുപോയ വഴികളുടെയും വലിയൊരു വിലാസപുസ്തകമായിരുന്നു അത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ കോൺടാക്റ്റ് ലിസ്റ്റ് എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അക്കങ്ങളുടെ വെറുമൊരു കൂട്ടമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് സൗഹൃദങ്ങളുടെ കൊട്ടാരങ്ങളായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇതൊക്കെ ഒന്ന് ക്രമീകരിക്കാനും വേണ്ടാത്ത നമ്പറുകൾ നീക്കം ചെയ്യാനുമായി ആ ലിസ്റ്റിലൂടെ ഒന്നോടിച്ചു പോയ നിമിഷം വല്ലാത്തൊരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കാണ് ഞാൻ എത്തിയത്. ഇതിലെ ഓരോ പേരുകളും ഒന്നൊന്നായി നോക്കുമ്പോൾ വലിയൊരു വേദനയോടെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—ഒരുകാലത്ത് എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗം പോലെ ഒട്ടിനിന്നിരുന്ന, ദിവസവും സംസാരിച്ചിരുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ അടിയന്തര ഘട്ടങ്ങളിൽ താങ്ങായി നിന്ന ആയിരത്തിലധികം ആളുകൾ ഇന്ന് ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു എന്ന്!

അതിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം പേർ കാലത്തിന്റെ വിധിക്ക് കീഴടങ്ങി, തിരികെ വരാത്ത ലോകത്തേക്ക് യാത്രയായവരാണ്. ചിലരുടെ നമ്പറുകൾക്ക് നേരെ നോക്കുമ്പോൾ, അവസാനമായി കേട്ട ആ ശബ്ദവും ചിരിയും മനസ്സിൽ ഓടിയെത്തും. അതേസമയം മറ്റനേകം പേരുകൾ… അവർ മരിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് എവിടെയോ വെച്ച് മാഞ്ഞുപോയവരാണ്. അഹംഭാവം കൊണ്ടോ, തിരക്കുകൾ കൊണ്ടോ, അതോ വെറുമൊരു സ്വാഭാവിക അകൽച്ച കൊണ്ടോ ഒക്കെയായി മുൻഗണനകൾ മാറിയപ്പോൾ എന്നെന്നേക്കുമായി കൈവിട്ടുപോയ മറ്റൊരുകൂട്ടം സൗഹൃദങ്ങൾ!

ഒരുകാലത്ത് വർത്തമാനങ്ങൾ കൊണ്ട് രാവുകളെ അവിസ്മരണീയമാക്കിയവർ, ഒന്നിച്ച് കട്ടൻചായ കുടിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചവർ… ഇന്ന് ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ ഏതോ വഴിത്തിരിവിൽ വെച്ച് അപരിചിതരെപ്പോലെ അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ചിലരൊക്കെ എന്നെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു, ചിലരെ ഞാനും! ഇനി ഒരിക്കലും മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഉയർന്നുകേൾക്കാത്ത ആ ശബ്ദങ്ങൾ, ഇനി ഒരിക്കലും ഡെലിവർ ആകപ്പെടാത്ത മെസ്സേജുകൾ… അവ ഓരോന്നായി ഫോണിൽ നിന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ വിരലുകൾ മാത്രമല്ല, മനസ്സും ഒന്നു പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പേര് മായ്ക്കുമ്പോഴും, അതിനോടൊപ്പം ഒരു കാലഘട്ടവും അതിൽ ഞാൻ ജീവിച്ച നിമിഷങ്ങളുമാണ് മാഞ്ഞുപോയത്.

സത്യം, നമുക്ക് ചുറ്റും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളുണ്ടെന്ന ഭ്രമമല്ല പ്രധാനം, മറിച്ച് ഏത് അർദ്ധരാത്രിയിലും ഒന്നു വിളിക്കാൻ, ഹൃദയം തുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ എത്രപേർ ബാക്കിയുണ്ടെന്നതാണ് കാര്യം എന്ന് ഈ ‘ക്ലെൻസിംഗ്’ എന്നെ ശരിക്കും പഠിപ്പിച്ചു. നമ്പറുകൾ പെരുകുന്നത് വിജയമല്ല, ബന്ധങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പാദ്യം.

ഇപ്പോഴും കൂടെയുള്ള പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് നന്ദി… മാഞ്ഞുപോയവരുടെ ഓർമ്മകളോട് നിറഞ്ഞ സ്നേഹം! കാലം മുമ്പോട്ടാണ് ഉരുളുന്നത്, ഘടികാരത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്ന സമയവും…